Eerste schooldag

Ppfff denkt ik, nu ik hier zo begin met schrijven. Ik wil hier zo graag over vertellen en over schrijven, maar waar begin ik? En wat zal ik schrijven?
Laat ik dan beginnen bij het moment waarmee alles begon, voor mijn gevoel als moeder. De geboorte van onze prachtige dochter. Op het moment dat ze geboren werd, begon voor mijn gevoel het grote loslaten. Ze zat niet meer veilig in mijn buik en zou ineens zomaar gedeeld worden met allerlei anderen mensen. Heel vreemd, maar onze hechting kreeg een andere vorm. Aan de ene kant begon het loslaten en aan de andere kant kwam er een nieuwe hechting. Zij moest wennen aan de wereld en aan alles wat daarbij hoort samen met het groeien het langzame proces van bewustwording. En ik moest wennen aan een baby’tje, het delen, mijn nieuwe rol en ook alle veranderingen van mijn lichaam. En terwijl we beide zo bezig waren met ons zelf te ontdekken en herontdekken hebben we elkaar ook opnieuw gevonden in dat hele proces en ontstaat er een nieuwe vorm van hechting.

En omdat wij (Sanoes en ik) haar veilige thuishaven zijn en de hechting behoorlijk diep zit is het opnieuw loslaten en losmaken weer een lastig proces. Ach het zorgt ervoor dat het leven interessant blijft, zullen we maar zeggen en dat we niet in een sleur dreigen te geraken. Maar jongens wat is het een rollercoaster aan emoties. Toch zeker voor mij als moeder en vrouw. Ik merk namelijk dat Sanoes hier een stuk evenwichtiger mee omgaat en alles heel goed kan relativeren. En er een stuk minder emotioneel in staat. Nou geldt dat wel zo’n beetje voor alles in ons leven.

Goed terug naar school, door omstandigheden zijn Kirsi en ik altijd samen geweest. Toen Kirsi twee werd, gaf ze aan graag met kinderen te willen spelen, een logische stap was dus de peuterspeelzaal. De eerste keer zijn we met zijn drieën gaan kijken en speelden we met zijn drieën met de kinderen, ze vond het geweldig. De eerste keer alleen verliep ook goed, maar daarna ging het bergafwaarts. Tot ze alleen nog kon huilen en vroeg of ik haar al op zou komen halen. De peuterspeelzaal belde me op om te vragen of ik eerder kon komen omdat ze het echt niet meer vol kon houden. Ze wilde niet meer terug en omdat ze niet moest hebben we besloten ermee te stoppen. We gingen ervan uit dat als we twee jaar verder zouden zijn dat, het beter zou gaan. We hebben haar in de tussentijd veel gestimuleerd om met andere kinderen te spelen en geprobeerd haar gevoel van onveiligheid weg te nemen door haar nieuwe ervaringen op te laten doen in groepjes met kinderen. Samen spelen met kinderen kan ze heel erg goed, een op een. Ze weet heel goed wat samen spelen betekend en is erg zorgzaam. Na de ervaring met de peuterschool ben ik me opnieuw gaan verdiepen in alle scholen. We zouden haar namelijk naar dezelfde school doen als waar ze ook zou gaan peuteren, deze beslissing was destijds meer een praktische overweging dan een gevoelens kwestie.

Na een nieuwe zoektocht kwamen uit bij de vrije school. Deze school ligt verder uit de buurt en is in die zin geen voor de hand liggende keuze, maar ik denk dat je bij een school een beetje het gevoel moet hebben van thuiskomen (iets wat ik bij de andere school nooit heb gehad) dat had ik dus direct bij deze school. Als iets echt goed voelt dan is het deze school en als het ergens moet lukken is het ook wel hier. De school past ook geheel bij een duurzame levensstijl en bij een leven in respect met je omgeving en natuur. Zo word in de kleuterklassen het brood door kinderen zelf gemaakt om de volgende dag samen te nuttigen en nemen alle ouders aan het begin van de week een stuk fruit mee waardoor er genoeg fruit is voor alle kindjes om elke dag een paar stukjes fruit te eten in de ochtend, ze mogen altijd water drinken en krijgen drie keer per week tijdens de maaltijd appeldiksap en tweemaal kabouter thee. Het speelgoed bestaat uit uitsluitend natuurlijke materialen en als er gekleid word is dit iets wat gemaakt word van bijenwas. Een misvatting die ik vaak om me heen zie en hoor is dat de vrije school structuurloos zou zijn, maar niets is minder waar. Bij binnenkomst geven de kinderen de juf een hand en mogen met hun ouders plaats nemen in de kring. Als iedereen is gearriveerd gaat een kindje rond met een mand en word er een liedje gezongen, de kinderen krijgen dan de mogelijkheid om hun meegenomen knuffel in de mand te stoppen. Als het laatste kindje dit heeft gedaan, geven de ouders de kinderen een knuffel en een kus en zeggen gedag. Daarna begint het programma vol liedjes, verhaaltjes en spel. De kinderen mogen hierin zichzelf ontdekken en ze mogen zelf kiezen wat bij hen past, er word euritmie gegeven en buiten gespeeld. Als de juf begint met zingen weten alle kinderen dat hun aandacht word gevraagd en dat zij iets anders zullen gaan doen. En aan het einde van de schooldag sluiten ze opnieuw met een kring een lied en een hand bij de juf. Ik kan nog wel uren schrijven over hoe mooi en fijn ik deze school vind. Maar dat is niet de bedoeling. Ondanks dat Kirsi nog wel wat hobbels heeft te nemen voelt het gewoon erg goed. En dat loslaten, pppffff ja dat vind ik gewoon erg lastig en uiteraard is dit ook voor Kirsi erg moeilijk, maar we komen er wel. Het is een proces van weer opnieuw ontdekken en plaats bepalen.
Ik moest me wel bedwingen afgelopen week om niet als een stalkende moeder om haar school heen te gaan lopen met een verrekijker, al duikend in de bosjes om te zien of alles wel in orde was met mijn kleine kruimel en me erg moeten remmen in alle gedachten dat ze een regenjas, andere kleding of wat dan ook nodig zou hebben waardoor ik met een smoes de school binnen zou komen om misschien een glimp van haar op te vangen. Je leest ik heb ook nog wel wat oefening nodig.
Nu gaan we van het weekend en elkaar genieten en volgende week weer druk met oefenen.


Veel liefs,

Anne

 

 

Laatst aangepast opwoensdag 02 oktober 2019 09:09
(2 stemmen)

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat alle vereiste gegevens ingevuld zijn, aangeduid met een asterisk (*). HTML code is niet toegestaan.